Główna treść

Budynek wczoraj i dziś

Saksońska Kancelaria Stanu dziś

Dzisiaj Saksońska Kancelaria Stanu znajduje się we wschodnim, a Saksońskie Ministerstwo Środowiska i Rolnictwa w zachodnim skrzydle budynku. Budynek ten był i jest wykorzystywany od chwili jego uroczystego otwarcia wyłącznie przez organy administracji.

Fotocollage aus Bildern der Skulptur.
W obszarze wejścia Saksońskiej Kancelarii Państwowej znajduje się rzeźba »Die Seherin (Wieszczka)«.  © Malgorzata Chodakowska

Budynek został zbudowany w latach 1900–1904 na podstawie projektu architektów takich jak Waldow, Tscharmann i Auster. Fasada nawiązuje od zewnątrz do francuskich budynków reprezentacyjnych z XVII/XVIII wieku. Wewnątrz secesja przeplata się z klasycyzmem. Budynek wzniesiony z piaskowca z regionu Pirna-Posta stanowił wówczas siedzibę dla królewskich Ministerstw Spraw Wewnętrznych, Sprawiedliwości i Kultury zaopatrzonych w odrębne wejścia.

Po licznych pracach rekonstrukcyjnych i restauracyjnych (1990–1998) widoczne są w budynku elementy typowe dla późnej secesji. Dotyczy to przede wszystkim zamalowanych w czasach NRD elementów secesyjnych oraz dokonanych przebudowań (w traktach komunikacyjnych oraz na klatkach schodowych). Podkreślić tu należy szczególnie imponujące obrazy secesyjne w »Dużej Sali Posiedzeń«.

Hala kopułowa z umieszczonym nad nią świetlikiem stanowi centralny punkt budynku. Umieszczono tu herby Saksonii oraz wcześniejszych obrębów administracyjnych Zwickau, Bautzen, Chemnitz, Dresden oraz Leipzig, nazywanych wówczas Kreishauptmannschaften (powiatami).

Medaliony króla Alberta (po lewej) oraz króla Georga (po prawej) nad szczytem schodów oraz cztery dostojne lwy nawiązują do fundatorów – lwy jako element godła Wettinów symbolizują odwagę i władztwo. Wizerunki architektów: Edmunda Waldowa, Heinricha Tscharmanna i Friedricha Austera eksponowane są na fasadzie zewnętrznej przy łukowatych oknach poniżej wykuszu »Wielkiej Sali Posiedzeń«.

Figura z brązu o naturalnej wielkości pochodzącej z Polski artystki Małgorzaty Chodakowskiej „Die Seherin” prezentowana jest od 14 czerwca 2011 w hali kopułowej Saksońskiej Kancelarii Stanu, stanowiąc jej artystyczny element wyposażenia.

Ludzkie figury stanowią centrum twórczości tej żyjącej w Saksonii rzeźbiarki. To odlane w brązie uosobienie czystej harmonii to pełne gracji kobiece ciało – Małgorzata Chodakowska określa je między innymi jako »Odbicie Ewy«. Ta nadzwyczaj zgrabna »Die Seherin« pokryta laserunkiem w delikatnych pastelowych kolorach jest wcieleniem czystości i naturalności. Niezwykle cienka, prawie ekstrawagancka szata okrywa kobiece ciało, nie zakrywając go jednocześnie do końca. Ponadto ten prześwitujący strój podkreśla dodatkowo nagość postaci, eksponując jej czystą zmysłowość.

Poprzez delikatne kolory oraz purystyczną formę rzeźba ta harmonijnie komponuje się z halą kopułową Saksońskiej Kancelarii Stanu. Pośród chaosu codziennych czynności emanuje spokojem i zadowoleniem. Zamknięte oczy i lekki uśmiech na pozłacanych ustach postaci podkreślają to wrażenie.

Artystka

Małgorzata Chodakowska urodziła się w 1965 roku w ‎Łodzi (Polska). Uczęszczała do tamtejszego liceum plastycznego i studiowała od 1985 roku rzeźbiarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i Wiedniu. W 1991 roku została nagrodzona za swoją pracę dyplomową u prof. Bruno Gironkoli. Od roku 1991 mieszka w Dreźnie i pracuje jako niezależny twórca. Otrzymała wiele nagród i wyróżnień, między innymi w roku 2010 pierwszą nagrodę, jak i dotację do celów realizacji dzieła »Trauerndes Mädchen« (pl. Płacząca dziewczyna) na cmentarzu Heidefriedhof w Dreźnie upamiętniającego ofiary wydarzeń z dn. 13 lutego 1945. Rzeźbiarka miała liczne wystawy, m.in. w Wiedniu, Tokio, Dreźnie, Sankt Petersburgu, Graz, w Łodzi i Veksølund (Dania). Małgorzata Chodakowska żyje wraz z mężem, znanym saksońskim właścicielem ekologicznych winnic, Klausem Zimmerlingiem, w winnicy Weingut Zimmerling w Pillnitz, gdzie w atelier oraz w ich posiadłości można podziwiać jej dzieła.

Trzy odrębne, wykonane indywidualnie wejścia prowadziły wówczas do królewskich ministerstw. Wizerunki dzieci wykonane z piaskowca podkreślają tu wcześniejszy zakres kompetencji:

  •  Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Ernsta Hottenrotha: Komisariat Szlachecki, Urząd Statystyczny, Klinika Ginekologiczna, Ogród Botaniczny, Wyższa Szkoła Weterynaryjna, Zakład Ubezpieczeń, Wydział Geodezji, Akademia Sztuk Pięknych, Wydział Szkolnictwa Budowlanego, Wydział Szkolnictwa Artystycznego, Policja, Ochrona Zabytków.
  • Ministerstwa Sprawiedliwości Hermanna Viehwega: Doradztwo, wykonawstwo / analiza ustawodawstwa, funkcje ochronne ustaw, petycje, ułaskawienia w ramach obowiązujących ustaw.
  • Ministerstwa Kultury Alberta Ohlendiecka: Politechnika, aspekty wyznaniowe katolickie/ewangelickie, uniwersytet, stypendia, gimnastyka, sport, edukacja młodzieży.

Duża sala posiedzeń o eliptycznym kształcie i sklepieniu bezprzegubowym typu Monier od północnej strony do dziś zachwyca formą pomieszczenia o szczególnej architekturze. Można jeszcze teraz podziwiać tu czarujące ornamenty na matowym zielonym tle oraz malowidła ścienne profesora Otto Gussmanna. Oba obrazy olejne Francesco Migliori z mitologicznymi scenami »Bachus i Ariadna« (300 x 402 cm) oraz »Porwanie Europy« (300 x 404 cm) od XVIII wieku są w posiadaniu Galerii Obrazów Starych Mistrzów /Gemäldegalerie Alte Meister/, Państwowych Zbiorów Sztuki w Dreźnie i znajdowały się tu w latach 1904–1930. Za pośrednictwem kopii tego obrazu na tej mapie dokonano wizualizacji wcześniejszego wyglądu i by nawiązać do »Warsztatu pracy w pomieszczeniu reprezentacyjnym« (cytat z opisu budowy z roku 1907).

Francesco Migliori (pochodzący z Wenecji, żyjący w latach 1684–1734) włoski malarz barokowy. Od roku 1722 malował dla galerii Fryderyka Augusta II, księcia saksońskiego przede wszystkim dzieła o tematyce biblijnej. Później tworzył obrazy ołtarzowe i kościelne, pracując prawie wyłącznie w Wenecji.

Celem konserwatora zabytków po transformacji systemowej było przywrócenie budynkowi wizerunku jego czasów. Realizowano to przy uwzględnieniu kosztów i funkcjonalności wymaganych od nowoczesnego budynku administracyjnego. Za pośrednictwem nowoczesnych opraw oświetleniowych, wind i elementów wspomagających akustykę w bardzo wysokich pomieszczeniach budynek po rekonstrukcji przeżywa swój prawdziwy renesans. Nowoczesna technika do przeprowadzania konferencji prasowych, projektory multimedialne i transmisja z imprez za pośrednictwem wewnętrznego kanału uzupełniają tylko urok zwieńczonego krzyżowym sklepieniem, przesiąkniętego historią wnętrza centrum medialnego w foyer. Również i inne wybrane pomieszczenia po pracach budowlanych charakteryzują się może nie wystawnym, ale reprezentacyjnym wizerunkiem.

Kogut symbolizuje czujność. Orzeł uosabia siłę. Sowa obrazuje mądrość. Kruk symbolizuje spryt. Ul pobudza do pracowitości, jak u pszczół. Lew uosabia odwagę, władzę i królewską potęgę. Lew stanowił zwierzę herbowe Wettinów, z którego to rodu pochodzili możnowładcy – król Albert i jego brat król Georg.

Pelikan: według mitologii pelikan karmił swoje młode własną krwią. W kompendium zwierząt napisano, że: Pelikan rozdarł dziobem własną pierś, aby przywrócić do życia swoje zagłodzone lub martwe młode. Pierwotnie alegoria ta nawiązywała do śmierci złożonej w ofierze przez Chrystusa lub była odczytywana jako symbol miłości do bliźniego. Tu symbolizuje opiekę państwa.

Osiem obrazów w »Dużej Sali Posiedzeń« autorstwa Gussmanna stanowi alegorię sztuki, rolnictwa, handlu, komunikacji, badań naukowych, rzemiosła, transportu wodnego i przemysłu. Zaprezentowano obszary będące powodem do dumy kraju.

Die Geschichte des Gebäudes

Saksońska Kancelaria Państwowa znajduje się w budynku określanym jako »łączna siedziba ministerstw«, gdzie wcześniej znajdowało się Królewskie Ministerstwo ds. wewnętrznych, edukacji i publicznej nauki oraz sprawiedliwości. Neobarokowa konstrukcja powstała w latach 1900 do 1904 jako przeciwwaga do znajdującego się naprzeciw Ministerstwa finansów.

Zmienna historia Wolnego Państwa Saksonii tłumaczy wykorzystanie budynku ministerialnego przy Neustädter Ufer, dzisiejszej siedziby Saksońskiej Kancelarii Państwowej oraz Saksońskiego Ministerstwa Państwowego ds. Środowiska i Gospodarki (SMUL). Kiedy w roku 1900 stwierdzono, że słabo oświetlone, zbyt małe pomieszczenia urzędowe Ministerstwa spraw wewnętrznych oraz Ministerstwa edukacji nie nadają się już do wykonywania zadań administracyjnych, ówczesne Królestwo Saksonii zdecydowało się na utworzenie nowego budynku w przypadku tych ministerstw. I tak dom po jego ukończeniu w roku 1904 aż do końca pierwszej wojny światowej był siedzibą obu ministerstw jak również Królewskiego Ministerstwa Sprawiedliwości. Od początku budynek był pomyślany jako łączne ministerstwo i dysponowało jako takie trzema głównymi wejściami.

Po zakończeniu okresu monarchii i założeniu Wolnego Państwa Saksonii 1918 zmianie początkowo nie uległo użytkowanie budynku ministerstwa – jednak słowo »Królewski« zostało zlikwidowane. Podczas turbulentnych czasów Republiki Weimarskiej od 1925 kolejne ministerstwa wprowadzały się i wyprowadzały w rytmie niemalże co dwa lata. W  latach 1927 i 1934 w budynku znajdowało się jednocześnie siedem ministerstw jednocześnie. Poza głównym ministerstwem i Państwową Kancelarią także Ministerstwo spraw wewnętrznych, Ministerstwo spraw zagranicznych, pracy i dobrobytu, gospodarki oraz Ministerstwo edukacji narodowej.

W toku łączenia krajów w ramach narodowosocjalistycznych Niemiec Wolne Państwo Saksonia przestaje istnień prawnie w roku 1935 wraz z przekazaniem władzy przez rząd na rzecz rzeszy. Tym samym likwidacji uległo także Saksońskie Ministerstwo spraw zagranicznych. Rok później pozostałe ministerstwa musiały opuścić budynek. Zamiast nich urzędnik Hitlera w Saksonii, Martin Mutschmann korzystał z domu jako siedziby NSDAP, oddziału w Saksonii. W latach 1936 do 1945 w budynku mieścił się Krajowy Urząd Stenograficzny, Ministerstwo spraw wewnętrznych oraz Ministerstwo gospodarki i pracy. W ostatnich latach wojny znajdowały się tutaj urzędy krajowe, namiestnik rzeczy w Saksonii, Urząd ds. osiedlania się i zamieszkania, Urząd planistyczny i Urząd rolniczy.

Po zakończeniu drugiej wojny światowej częściowo zniszczony budynek służył jako siedziba Komendy Policji w Dreźnie. Od roku 1950 rząd krajowy Saksonii wykorzystywał budynek między innymi jako siedzibę Ministerstwa Edukacji Narodowej, Ministerstwa zdrowia, Ministerstwa rolnictwa i leśnictwa, aż do roku 1952 kiedy to kraje związkowe ponownie zostały rozwiązane – tym razem na zalecenie rządu SED w Berlinie Wschodnim. Do czasów Pokojowej Rewolucji obradowała tu Rada Regionu Drezno.

W roku przełomu 1990 w budynku znajdowały się urzędy administracji Drezna jak również komisja koordynacyjna ds. edukacji w kraju związkowym Saksonii. W roku 1991 Saksońska Kancelaria Państwowa wprowadziła się do budynku razem ze sztabem ds. utworzenia Ministerstwa spraw wewnętrznych , sprawiedliwości, edukacji, nauki i sztuki. Jeszcze w tym samym roku Ministerstwo edukacji oraz Ministerstwo ds. nauki i sztuki ponownie opuściły budynek. Do roku 1993 w budynku znajdowała się ponadto prywatna praktyka dentystki, świadczącej tu usługi od roku 1983. W toku lat dziewięćdziesiątych Ministerstwo sprawiedliwości (1994) oraz Ministerstwo spraw wewnętrznych zajęły własne obiekty w nowej dzielnicy rządowej. Od roku 1999 budynek nie jest tylko siedzibą Saksońskiej Państwowej Kancelarii ale także Saksońskiego Ministerstwa ds. środowiska i rolnictwa.

»Kiedy na początku osiemnastego wieku kwitnące mieszczaństwo oraz książęcy szyk zdobiły Drezno najznamienitszymi konstrukcjami, na prawym brzegu Łaby, w znajdującym się tam Neustadt wszystko było pomyślane niewłaściwie« pisał Dr inż. Mackowsky w tomie kierownictwa budowy z roku 1907 opisując powstanie i sposób wykorzystania budynku. Faktycznie strona Łaby w górę od Złotego Jeźdźca błyszczała pod koniec 19 wieku niezbyt szczególnie nie dysponując pięknem architektonicznym i szczególnie urokliwymi konstrukcjami: Naprzeciw Brülschen Terrasse znajdowały się budynki wojskowe oraz wozownie wzdłuż brzegu Łaby.

Wraz z budową nowych obiektów wojskowych na północ od Drezna po założeniu Niemieckiej Rzeszy w roku 1871, w samym środku centrum miasta pojawiła się chęć realizacji ambitnego założenia miejskiej architektury wzrastającego Królestwa Saksonii. Już w roku 1877 Naczelny mistrz budowy Carl Adolph Canzler rozpisał ogólnoniemiecki konkurs na zlecenie Królewskiego Ministerstwa ds. Finansów, na zaplanowanie nowej części miasta. Konkurs nie powiódł się jednak mimo że dostarczono 76 projektów. Było to spowodowane tym, że nie przygotowano funkcjonalnych opracowań dla nowo tworzonych konstrukcji. Przewidziano jedynie włączenie nowej przeprawy przez Łabę. Większość uczestniczących architektów zaprojektowała dwie monumentalne budowle u ujścia nowego mostu: Ministerstwo finansów i ministerstwo ogólne.

Dopiero dziesięć lat później plany stały się bardziej konkretne, kiedy złe warunki Królewsko-Saksońskiego Ministerstwa ds. wewnętrznych oraz edukacji zmusiły do wybudowania nowego obiektu. Ministerstwa znajdowały się do tego momentu w tzw. »Hotelu ministerialnym« względnie w budynku kancelarii przy Schlossstraße , jednak tam pomieszczenia były zbyt wąskie i ciemne. Od tej pory zlecono Edmundowi Waldowi budowę nowego budynku ministerialnego. Pierwsze szkice przedłożył w czerwcu 1899 a o udzieleniu zlecenia budowlanego zdecydował Landtag w toku obradowania 1899/1900. Poza Edmundem Waldowem budowę zlecono inspektorowi Friedrichowi Austerowi oraz architektowi Heinrichowi Tscharmannowi. Pierwszy szpadel został wbity 6 sierpnia 1990. Poszczególne fazy budowy przebiegały bezproblemowo , tak że wcześniej zaproponowany czas budowy przewidziany na pięć lat został skrócony o trzy kwartały. Dnia 4 lipca 1903 nasadzono koronę na świetlik konstrukcji środkowej, w listopadzie 1904 zakończona została także przeprowadzka ministerstw do budynku. Z powodów ekonomicznych Ministerstwo sprawiedliwości znalazło jako trzecie siedzibę w ministerialnym budynku.

Nie tylko czas budowy, ale także koszty mogły zostać zredukowane. Tym samym budowa budynku ministerialnego w Dreźnie okazała się w porównaniu z podobnymi konstrukcjami stosunkowo korzystna. W budynek o długości 154 metrów, szerokości 67 metrów i 25 metrach wysokości zainwestowano 4.305.000 marek. Zabudowana przestrzeń obejmuje 589,63 metrów sześciennych. Powstały w mniej więcej tym samym czasie Sąd Rzeszy w Lipsku przekroczył sumę kosztów 5.902.000 marek, przy czym zabudowana objętość wyniosła 132.156 metrów sześciennych.

Styl budowy to neobarok, przy czym niektóre elementy nawiązują do Jugendstilu. W 1907 roku, w tomie wydanym przez kierownictwo budowy, zawierającym informacje dotyczące powstania i wykorzystania budynku, dr inż. Mackowsky pisał, że inwestorzy oczekiwali takiej architektury, »która przedstawia dojrzalsze formy ojczyźnianego baroku mówiąc także językiem czasów minionych, przybliżając nowy budynek do serca narodu«. Aby utworzyć powiązanie z barokowymi budowlami starówki oraz znajdującym się na przeciwko ministerstwem finansów, zdecydowano się na zastosowanie płyt z piaskowca.

Włączenie do obszaru miejskiego miało miejsce z zastosowaniem trzech czynników: Położenie nad Łabą i mostem Karola jak również planowanym wykorzystaniem przez trzy ministerstwa. Przednia strona budynku rozciąga się na obszarze 154 metrów długości nabrzeża Łaby. Tutaj znajduje się główne wejście, od 1905 wejście do Ministerstwa spraw wewnętrznych, najważniejszego z trzech ministerstw znajdujących się w budynku. Do dwóch konstrukcji wzdłużnych łączonych budynkiem poprzecznym przylegają po obu stronach skrzydła o różnej długości. Tutaj znajdowały się wejścia do innych ministerstw: Przy placu Karola wejście do Ministerstwa Kultury i Edukacji publicznej, od strony obecnej Archivstraße można było przejść do Ministerstwa Sprawiedliwości. Po stronie tylnej budynek otwiera się na miasto tworząc dziedziniec ogrodowy. Jednak nigdy teren ten nie był wykorzystywany w takim charakterze i stanowi raczej poszerzenie obszaru ulicy.

Patrząc od strony mostu Karola przez oś środkową, budynek ministerstw stanowi przeciwwagę do ciężkiej konstrukcji Ministerstwa Finansów. Dlatego zrezygnowano z form pojedynczych praktycznie w całości i przygotowano ciężki cokół oraz parter. Znajdujące się nad nimi kondygnacje są oddzielone od nich przechodzącymi pasami ozdobnymi. Ornamenty znajdują się jednak tylko w niewielu miejscach po czterech stronach frontu. Po stronie bocznej portali umieszczono po dwie głowy lwa, na środku łuku drzwi zamocowano godło Saksonii. Dalsze ozdoby odnoszą się do odpowiednich obszarów administracji trzech starych ministerstw. Aby zmniejszyć nieco długość budynku załagodzono ją poprzez podkreślenie części narożnych i zwiększenie ich wysokości. Podobnie górny świetlik nad centralną halą w obrębie konstrukcji środkowej został wyniesiony w górę. Czubek hali ukoronował ówczesny symbol państwowy: Korona Królewsko-Saksońska.

Także w przypadku ukształtowania wnętrz architekci postawili na stosunkowo proste i rzeczowe formy bez naruszenia przyszłego państwowego wydźwięku konstrukcji. W obrębie wysokich łuków centralnej, wysokiej na 25 metrów hali, wprowadzono godła miast z starymi symbolami wykutymi w kamieniu: Drezno, Lipsk, Chemnitz, Zwickau i Bautzen. Ponadto znajdują się tu symbole koguta, orła, sowy i kruka symbolizujące czujność, siłę, mądrość i spryt. W górnych częściach łuków znajduje się pelikan, który karmiąc młode jest symbolem państwowej dbałości o obywatela. Ściana szczytowa w stylu barokowym nad drzwiami wejściowymi prowadzi do dużej Sali posiedzeń a zdobi ją ul z pszczołami, symbol pracowitości.

Duża sala posiedzeń w obrębie osi środkowej skrzydła północnego na pierwszej kondygnacji była także najbardziej reprezentatywnie wyposażonym pomieszczeniem wewnętrznym. Owalna powierzchnia podstawowa kryta jest sklepieniem przecinanym ośmioma niszami z odrębnymi kolebkami kryjącymi. Sala wysoka na dziesięć metrów kryta jest do wysokości trzech metrów płytami dębowymi bejcowanymi na ciemny, bordowy kolor. Nisze i wgłębienia zostały zabarwione na niebiesko a sklepienie sufitowe na zielono. Elementy kwietne i malowane stanowią nawiązania do Jugendstilu.

Budynek ministerialny został w dużo mniejszym stopniu uszkodzony podczas drugiej wojny światowej niż inne historyczne konstrukcje w Dreźnie. Wojna naznaczyła przede wszystkim zachodnią klatkę schodową i dach. Jednakże warunki w budynku po przełomie nie były wystarczające by utrzymać w nim siedzibę rządu i ministerstw. Decyzja o renowacji budynku na potrzeby umieszczenia w nim Prezesa rady ministrów oraz Kancelarii Państwowej zapadła jeszcze w sierpniu 1990. Za ówczesnym obiektem mieszczącym większa liczbę ministerstw przemawiała możliwość szybkiego wykorzystania ale też centralne położenie budynku. Fasada została w toku renowacji odnowiona tak by wyglądała jak w oryginale. Na czubek środkowej konstrukcji nasadzono także ciężką, złotą koronę. Po roku 1945 korona została usunięta i zastąpiona gołąbkiem pokoju. Odnowienie symbolu Królestwa Saksonii nie było wyrazem nowych zapędów politycznych ale związane było jedynie z chęcią odnowienia określonych elementów w ramach przywracania zabytkowych rozwiązań architektonicznych.

We wnętrzu stan pomieszczeń po Pokojowej Rewolucji był różny. Hojność pomieszczeń z 1900 została znacznie ograniczona poprzez liczne przebudowy. Przede wszystkim zmieniono znacząco klatki schodowe w skrzydłach bocznych poprzez wbudowanie sali plenarnej rady obszaru Drezna względnie centrum rozliczeniowego. W roku 1994 rozpoczęto odnawianie północno-zachodniego skrzydła. 24 miesiące później podjęto pracę na drugim odcinku na obszarze południowo-zachodniego skrzydła oraz południowej części środkowej konstrukcji. Trzeci odcinek obejmował odtworzenie północno-wschodniego skrzydła, skrzydła południowego oraz północnej konstrukcji środkowej. W ramach czwartej i ostatniej fazy rekonstrukcji odnowiono zachodnią część budynku, w której dziś znajduje się Saksońskie Ministerstwo ds. środowiska i rolnictwa.

Celem renowacji z jednej strony było przywrócenie pierwotnego stanu w niektórych pomieszczeniach ale także sprostanie funkcjonalnym wymaganiom współczesnych urzędów. Na tym tle szeroko dyskutowane było np. umieszczenie wind na obszarze centralnym. Zdecydowano się na rozwiązanie architekta Sandro Graf von Einsiedel, który przewidział szklane windy na obszarze brzeżnym części zachodniej i wschodniej hali centralnej. Przed rozpoczęciem budowy w roku 1990 centralna hala wydawała się ciemna. Poprzez wprowadzenie odpowiedniego oświetlenia i środkowego wieńca o średnicy 4,60 m możliwe było rozjaśnienie pomieszczenia. Odrestaurowane zostały także malowidła z pelikanami i lwami.

Na parterze utworzono nowoczesne centrum medialno-obywatelskie. Bezpośrednio po »koszem pszczół« znajduje się w części centralnej pomieszczenie używane go organizacji konferencji prasowej względnie jako pomieszczenie do spotkań ze zwiedzającymi a także jako studio telewizyjne. Sama duża sala posiedzeń stanowiła w związku z ukształtowaniem duże wyzwanie dla restaurujących. Rzeźbione tablice musiały zostać odsłonięte i odnowione, dokonano też kompletnego odnowienia fragmentów malowideł z motywami liści, które zachowały się tylko częściowo. Po zakończeniu prac utworzono ponownie dzięki niebiesko zielonym malowidłom na ścianach i suficie napiętą i ciepłą atmosferę »kosza (ula) dla pszczół« [Bienenkorb].

Biura zostały pomalowane na kolor biały. Posadzka i listwy cokołowe odpowiadają materiałom zastosowanym w korytarzach. Tam gdzie wcześniej znajdowały się kasy i trezor teraz znajduje się sala jadalna i kantyna. Koszty odrestaurowania i modernizacji wyniosły 46,1 milionów Euro. Wcześniej zainwestowano na obszarze pierwszego odcinak budowy 5,1 milionów Euro , aby zabezpieczyć możliwość działania rządu saksońskiego.

powrót na początek strony